Mijn derde maand op Aruba

Maand 3! (En een half) 🙃

Ach jongens, wat een maand was dit. 

De 2e maand werd leuk afgesloten met een Hollandse avond bij 080, maar daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. 

Ik was zoo verdrietig en ik wilde zo graag naar huis. Voor me gevoel moest ik echt volhouden tot het bezoek kwam, maar helaas gaf dat, op dat moment niet het gewenste effect. Mijn verdriet was groter en ik kon eigenlijk nergens meer van genieten. 

Meerdere mensen vroegen zich daarom ook af waarom ik niet gewoon naar huis zou gaan. Ik heb hier lang over nagedacht en even leek het er ook echt op dat ik naar huis zou gaan. Ik had TMI al op de hoogte gebracht, al het andere bezoek wat nog zou komen opgebeld. Dit was natuurlijk echt niet leuk om te doen, maar ik wist gewoon even niet meer hoe het verder moest. 

Eigenlijk toen ik het iedereen verteld had, ben ik weer heel erg gaan twijfelen🙄. De dag daarna heb ik het er op werk over gehad en zij toonden allemaal heel veel begrip en zeiden ook dat als het echt niet gaat, ik gewoon naar huis moet. Die zaterdag was ik vrij en heb ik lang nagedacht, maar ik kreeg ineens een bepaalde strijdlust dat ik dacht; nee, dit gaan we niet doen. Ik heb mezelf toch bij elkaar weten te rapen en besloten te blijven. Ik ben weer boodschappen gaan doen (ik denk dat ik al 2 weken een lege koelkast had), naar de sportschool gegaan en daarna even alleen naar het strand. Toen ik terug kwam heb ik een vriendin gebeld en me moeder een appje gestuurd dat ik zou blijven en daarna voelde ik me toch een stuk fijner. Ik heb daarna ook echt nog een paar dagen met Floor en Ans kunnen genieten, we hebben een boottripje gedaan en zijn lekker uiteten geweest. Die week daarna heb ik Mike van het vliegveld gehaald en hebben we echt een hele leuke week gehad. Jemig wat heb ik gelachen zeg! Dat doet je hart weer even goed❤️

Ik heb in overleg de laatste week onbetaald verlof opgenomen, zodat ik met Michelle mee terug naar huis vlieg, dan is het ook echt gewoon goed. Uiteindelijk vlieg ik dus 10 dagen eerder naar huis, wat me ook wel meer rust heeft gegeven en het feit dat werk zo begripvol was, heeft me ook goed gedaan. 

Daar heb ik trouwens niet heel veel over te melden, het gaat ze gangetje, ik ga nog steeds wel met plezier naar werk en de ene dag is het echt heeeeel erg rustig en de andere dag is het weer wat dynamischer. We hadden wel laatst een kindje die hier de diagnose leukemie kreeg. Ik heb het kindje toen opgenomen en zat bij het gesprek toen ouders het te horen kregen. Heel verdrietig allemaal, maar hun leven wordt zo op zijn kop gezet. Zoieszo de diagnose zelf en het behandeltraject waar ze in terrecht gaan komen, maar voor hun betekent het ook verhuizen naar Nederland, want dit kindje moet behandeld worden in het Prinses Maxima Centrum (waar ik straks in septemner natuurlijk ga beginnne). Het kindje ging na 3 dagen al over en een verpleegkundige van ons ging mee met de vlucht voor medische assistentie en voor de overdracht in Utrecht). Dit kindje ga ik waarschijnlijk zelf ook weer zien straks, dat is wel echt bijzonder. 

Goed, alles wat hiervoor stond heb ik vorige week al geschreven. De reden dat deze blog ook wat later online komt, is omdat het de afgelopen week opnieuw niet zo goed ging.

Ik heb getwijfeld of ik dit hierin zou vermelden, maar waarom eigenlijk niet?

Dit hoort ook bij het leven.

Ik heb op dit moment gewoon heel veel liefdesverdriet en ben mezelf daarin helemaal kwijtgeraakt. Ik weet echt wel dat het uiteindelijk weer goed komt, maar zo voelt het nu nog niet.

Gelukkig heb ik heel veel steun gehad van thuis en van de meiden hier. Echt, als zij er niet waren geweest… ❤️

Ik hoop dat ik over een paar weken kan lachen om alle tranen die ik gelaten heb.

Goed, toch nog een heel verhaal geworden en ik wil hem hem positief afsluiten! 

Ik heb gisteravond Roos van het vliegveld gehaald, zij blijft hier tot de 19e en dan komt Michelle de 22e al!

We gaan er nog even 4 weken wat van maken en daarna heeerlijk naar huis. 

En ojaaa; nog even een shout-out naar de mensen thuis in NL, zonder hun steun had ik het helemaal niet getrokken hier. 

En zeker ook naar de meiden hier om me heen en mijn lieve buurvrouw, iedereen is echt heel erg lief voor me geweest, maar uiteindelijk ben ik zelf degene die de keuze maakt en hiermee moet dealen. 

Bon, ayooooooo 

Hopi Amor, 

Kris 💋 

En ook nog afscheid van Marjolijn moeten nemen :(