Mijn tweede maand op Aruba

En dan zijn we alweer bij maand 2 aangekomen, op de helft!✅

De tijd gaat snel, maar heel eerlijk? Mag die van mij soms nog wel iets sneller gaan.

Zoals ik eerder al aangaf, moest ik erg wennen en is het gewoon niet helemaal fantastisch.

Helaas is dit gevoel niet meer veranderd en misschien is het gewoon mijn eiland niet en moet ik dat accepteren. Ook het feit dat het niet fantastisch is en dat dat het waarschijnlijk ook niet meer gaat worden, moet ik accepteren. Ik probeer er echt het beste van te maken en doe echt mijn best om van bepaalde dingen wel te genieten. Want laten we eerlijk zijn, de stranden, de zee, de zonsondergangen en het “niks moeten” ruilen we straks weer om voor de hectiek in NL.

Goed, inmiddels ben ik redelijk gewend aan mijn nieuwe onderkomen. Ik heb leuke mensen om me heen, iedereen die hier woont werkt ook in het ziekenhuis en er woont ook een stel met een kindje dat steeds voorbij loopt. Elke keer als hij me ziet is het “hoi kisss”🥹🩵.

Van de week heb ik ook een avondje op hem gepast, zodat zijn ouders samen een hapje konden eten.

Ik ben heel blij dat ik Marjolijn ontmoet heb, we hebben een leuke klik samen en proberen elkaar er een beetje doorheen te slepen, want ook zij heeft heimwee.

Op werk heb ik het nog steeds naar mijn zin. De dagen dat er nauwelijks iets te doen is, duren lang, maar die worden wel echt afgewisseld met drukkere diensten. Ik heb leuke collega’s, ik kan met ze lachen en ik voel me goed op de afdeling. Natuurlijk zijn er soms weleens wat frustraties en ben ik het er echt niet altijd mee eens hoe de dingen lopen, maar ik kan dat over het algemeen naast me neerleggen.

Volgende week staat er een poolparty met het team op de planning, heel veel zin in!

Verder heb ik nog geschilderd op het strand (ik laat geen foto zien, want het resultaat lijkt op een tekening van een kind van 3) en werd er Pasen op de afdeling gevierd; een van mijn collega’s had een brunch gemaakt en iets met een chocolade paashaas geknutseld (heel cute, maar die heb ik aan mijn buurjongetje gegeven – heel veel punten mee gescoord btw😉). 

Jaaaaa en toen kwamen mijn ouders eindelijk!!😍 Ze bleven maar een weekje, maar het was zo zoo fijn om ze even hier te hebben. We hebben echt leuke dingen gedaan, vreselijk gelachen en ook gewoon lekker op het strand gechilld. Mijn vader was het na een week dan ook weer rokend zat in die zon😂.

Het afscheid was even minder, maar gelukkig had ik afleiding met Marjolijn – we zijn die avond samen een hapje gaan eten en de dag daarna hadden we een hele leuke dag. Eerst zijn we naar de vlindertuin🦋 geweest en daarna hebben we de hooiberg beklommen met zonsondergang.

Verder was het werken, af en toe sporten en weer naar het strand.

Zondag op maandagnacht was Koningsnacht, toen was er een gezellig feestje bij Moomba en de dag daarna hebben we Koningsdag gevierd bij Surfside. Iedereen in het oranje op het strand, dit was echt heel leuk om te zien!🧡

Alleen dan zie ik weer de beelden van thuis en was ik toch liever daar geweest, gewoon een tompouce eten bij opa en oma en daarna met z’n allen naar het veldje.

Ik heb het de afgelopen dagen best moeilijk gehad, maar ik houd me nu vooral vast aan de mensen die mij komen opzoeken. Floor en Ans komen volgende week maandag al en daarna komt de een na de ander. Ik heb het al vaker gezegd tegen de mensen om mij heen, maar als zij niet zouden komen, denk ik echt dat ik mijn contract had opgezegd en naar huis was gevlogen.

Het laatste wat ik er nog over wil zeggen, is dat ik echt niet wil klagen, want kijk wat hier allemaal is. Maar ik wil wel eerlijk schrijven en soms kan alles nog zo perfect lijken: als je het niet voelt, of je bent niet met je vertrouwde mensen om je heen, dan is dat soms ook gewoon wat het is. Dit is nou eenmaal het risico dat je neemt hè.

Bon, ta kla nu! (Klaar nu!😂)

Ayooo🙋🏼‍♀️❤️

Hopi amor,

Kris 💋